» Gwiazdy
Brak bannerów!
Gwiazdy Ruchu Chorzów
 | - Gerard Cieślik:Największy symbol chorzowskiego Ruchu; klubu z którym był związany przez całą swoją karierę. Zaliczany do jednego z najlepszych piłkarzy w historii polskiej piłki nożnej. Urodził się 27 kwietnia 1927 roku w Hajdukach, obecnej dzielnicy Chorzowa. Z "Niebieskimi" trzykrotnie zdobywał mistrzostwo kraju (1951, 1952, 1953) oraz Puchar Polski (1951). Ogółem rozegrał w drużynie z ulicy Cichej 249 spotkań, strzelając 177 goli. Piłkarską karierę zakończył w 1959 roku, jednak nadal był związany z Ruchem, jako szkoleniowiec, trener młodzieży, łowca talentów oraz członek zarządu. Obecnie piastuje funkcję honorowego prezesa klubu. W 1957 roku podczas meczu Polski z ZSRR (2:0) na Stadionie Śląskim, Cieślik wsławił się dwukrotnym pokonaniem najlepszego wówczas golkipera świata, Lewa Jaszyna. Chociaż w reprezentacji rozegrał 46 spotkań (zdobywając 27 goli), został przyjęty do ekskluzywnego Klubu Wybitnego Reprezentanta (minimum 60 wystepów). |
 | - Ernest Wilimowski:Nietuzinkowy napastnik o pseudonimie "Ezi" urodził się 23 czerwca 1916 roku w Katowicach. Imponował dryblingiem oraz skutecznością, w kartach historii zapisał się jako pierwszy strzelec czterech bramek w jednym meczu finałowym Mistrzostw Świata. W wieku 17 lat trafił z macierzystego 1.FC Kattowitz do Ruchu Wielkie Hajduki, z którym osiągał liczne sukcesy. Z "Niebieskimi" świętował cztery razy mistrzostwo kraju, dwa razy: w 1934 i 1936 roku zdobywał tytuł króla strzelców. Ogólnie w 86 spotkaniach ligowych pokonał bramkarza rywali 112 rywali, a w 1939 roku w meczu przeciw Touring-Union Łódź uczynił to dziesięciokrotnie (Ruch zwyciężył 12:1). Świetną passę miał także w reprezentacji Polski (łącznie 21 goli w 22 występach), a jego najlepszy występ miał miejsce w 1938 na MŚ przeciw Brazylii (5:6), kiedy strzelił przeciwnikom cztery bramki. Po wybuchu II wojny światowej przyjął obywatelstwo niemieckie, a karierę kontynuował m.in. w TSV 1860 Monachium. W latach 1941-1942 zaliczył 8 występów w kadrze narodowej Niemiec zdobywając w tych meczach 13 bramek. W PRL został potępiony za swój czyn i skazany na zapomnienie. Jego rozbrat z piłką nastąpił w 1959 roku. Wilimowski zmarł 30 sierpnia 1997 w Karlsruhe. |
 | - Krzysztof Warzycha:Wychowanek "Niebieskich" urodził się 17 listopada 1964 roku. W barwach chorzowskiego klubu rozegrał 167 spotkań, zdobywając 66 goli. Po zdobyciu Mistrzostwa Polski w 1989 roku oraz korony króla strzelców, został wykupiony za milion marek do Panathinaikosu Ateny. W Grecji Warzycha zrobił bardzo błyskotliwą karierę: w 352 meczach strzelił 235 goli (trzy razy był królem strzelców, w 1994, 1995, 1998). W trykocie "Zielonych Koniczynek" grał aż do 2004 roku, zdobywając pięciokrotnie krajowy czempionat. W 1996 awansował do połfinału Ligi Mistrzów. Z pewnością żaden inny piłkarz Ruchu nie był tak słynny za granicą jak popularny "Gucio". Dzięki licznie zdobytym bramkom jest najlepszym snajperem w historii Panathinaikosu, a drugim w historii greckich rozgrywek ligowych. Jego reprezentacyjna kariera nie była już tak udana jak klubowa. Mimo tego zaliczył 50 spotkań w koszulce "z orłem" na piersi, w których zdobył 9 goli. W 2005 roku odbył się w Chorzowie benefis Krzysztofa Warzychy. Obecnie "Gucio" prowadzi szkółkę piłkarską w Atenach i jest właścicielem restauracji. Ma podwójne obywatelstwo, polskie oraz greckie. |
 | - Mariusz Śrutwa:Największy symbol "Niebieskich" ostatnich lat, a zarazem jeden z najbardziej kontrowersyjnych graczy w historii klubu. Duża indywidualność, zawsze posiada własne zdanie, przez co zyskał sobie liczną grupę zwolenników jak i oponentów. Urodził się 15 lipca 1971 roku, jest wychowankiem bytomskiej Polonii. W barwach Ruchu występował w latach od 1991r. do 2006r. z ponad roczną przerwą na grę w stołecznej Legii (sezon 1998/1999). Jego największe sukcesy to Puchar Polski (1996), finał Pucharu Intertoto (1998), korona króla strzelców I ligi (1998) oraz II ligi (1996). "Super Mario" charakteryzował się świetnym instynktem strzeleckim, w 420 spotkaniach zaliczył 168 goli. Karierę zakończył w 2006 roku po konflikcie z ówczesnym szkoleniowcem i byłym piłkarzem Ruchu, Markiem Wleciałowskim. Odrzucając propozycję występów w innych klubach, do końca wierny niebieskim barwom. |
 | - Jerzy Wyrobek:Na boisku występował jako obrońca. Urodzony 19 grudnia 1949 roku, przez wiele lat związany jako piłkarz i trener z chorzowskim Ruchem. Syn Ryszarda Wyrobka, bramkarza "Niebieskich" w latach 50. W reprezentacji rozegrał 15 spotkań, zdobywając jedną bramkę. Był najmłodszym w historii zdobywcą Złotych Butów redakcji Sportu, co świadczyło o jego dużych możliwościach. Karierę piłkarską zaczynał w Stadionie Śląskim Chorzów, następnie grał w Zagłębiu Wałbrzych, Ruchu Chorzów oraz niemieckim Tuß Schloos-Neuhaus. Największe sukcesy osiągnął na Cichej: Mistrzostwo Polski (1974, 1975 i 1979) oraz Puchar Polski (1974). Jako trener obejmował Ruch w najtrudniejszych dla tego klubu momentach. Po pierwszym historycznym spadku wprowadził zespół z powrotem do I ligi, wygrywając od razu tytuł mistrzowski (1989). W roku 1996 zdobył z "Niebieskimi" Puchar Polski i ponownie awansował do ekstraklasy. Sztuka przywracania dla Chorzowa I ligi nie powiodła się za trzecim razem w 2003 roku. W 2005 został szkoleniowcem KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, ale bez sukcesów. Obecnie odpoczywa od piłki. |
 | - Dariusz Fornalak:Dwukrotny reprezentant kraju urodził się 15 października 1965 roku w Katowicach. Debiutował jako środkowy pomocnik, następnie przekwalifikowany z dużym skutkiem na obrońcę. Reprezentował barwy Stadionu Śląskiego Chorzów, Ruchu Chorzów, Sokoła Tychy, Polonii/Szombierek Bytom, Pogoni Szczecin i Arki Gdynia. Najdłużej grał w niebieskim trykocie, aż 12 sezonów. Zaliczył 253 mecze i 8 goli, w 1989 roku zdobył Mistrzostwo Polski. Do Ruchu wrócił w 2003 roku zostając asystentem trenera. Dwa lata później sam został pierwszym szkoleniowcem na okres 6 miesięcy. Od 2006 roku trenuje Polonię Bytom. |
 | - Dariusz Gęsior:Srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie 1992. Urodzony 9 października 1969 roku, wychowanek "Niebieskich". Uważany za bardzo solidnego obrońcę oraz pomocnika. Reprezentował barwy kilku ligowych klubów. Oprócz chorzowskiego Ruchu, grał również w Widzewie Łódź, Pogoni Szczecin, Amice Wronki i Wiśle Płock. Obecnie występuje w Groclinie Grodzisk Wielkopolski. W narodowej reprezentacji zaliczył 22 występy oraz jedną bramkę. Zdobywał Mistrzostwo Polski z Ruchem (1989) i Widzewem (1997). |
 | - Waldemar Fornalik:Wychowanek chorzowskiego Ruchu urodził się 11 kwietnia 1963 roku w Myślenicach. Zawsze związany z "Niebieskimi", zdobył w 1989 Mistrzostwo Polski. Występował na pozycji obrońcy. W latach 1982 do 1994 rozegrał 233 spotkania, zdobywając 4 gole. Posiada licencję UEFA Pro, dzięki której szkolił graczy Górnika Zabrze i Odry Wodzisław. Obecnie bez pracy. |
 | - Janusz Jojko:Urodzony 20 kwietnia 1960 roku w Chorzowie bramkarz zaliczył łącznie 417 spotkań. Karierę zaczynał w Chorzowiance, z której trafił później do Ruchu. Kolejne kluby to GKS Katowice i KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. Kojarzony jest głównie z nieszczęśliwego wyrzutu piłki (gol samobójczy) podczas gry barażowej z Lechią Gdański (1:2) w sezonie 1986/1987. Jego błąd kosztował "Niebieskich" pierwszy w historii spadek do drugiej ligi. W kadrze Polski zaliczył dwa występy, z czego ostatni w 1994 roku przeciw Austrii (3:4). Wtedy Jojko miał 34 lata, co czyni go najstarszym reprezentacyjnym golkiperem. |
 | - Andrzej Buncol:Doskonale potrafiący konstruować akcję i świetny pod względem technicznym pomocnik urodził się 21 września 1959 roku w Gliwicach. Wychowanek Piasta trafił w 1979 do Ruchu Chorzów, a dwa lata później do stołecznej Legii. W tym czasie stał się podstawowym graczem reprezentacji, w 1982 za kadencji Antoniego Piechniczka został brązowym medalistą Mistrzostw Świata w Hiszpanii. Jego ostatnim Mundialem były mistrzostwa w Meksyku w 1986. Po ich zakończeniu wyemigrował do RFN i wzbogacił się o obywatelstwo niemieckie. Po występach w FC Homburg, przeniósł się do Bayeru Leverkusen, w którym miał status gwiazdy (zdobycie Pucharu UEFA w 1988). W 1996 zakończył karierę w Fortunie Dűsseldorf. Na boiskach Bundesligi zdobył 17 bramek. |
 | - Zygmunt Maszczyk:Najpopularniejszy i jeden z najlepszych piłkarzy Ruchu w latach 70. urodził się w Siemianowicach Śląskich 3 maja 1945 roku. Wychowanek Siemianowiczanki trafił do Chorzowa w 1963, gdzie przez kolejne 13 lat występował na pozycji napastnika lub pomocnika. Z "Niebieskimi" zdobył Mistrzostwo Polski (1968, 1974, 1975), Puchar Polski (1974) oraz doszedł do ćwierćfinału Pucharu UEFA (1974) i ćwierćfinału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (1975). Na pierwszoligowych boiskach wystąpił w 310 meczach, strzelając 41 goli. Zawsze był niezwykle ambitny i waleczny, dzięki czemu stał się ulubieńcem trenera narodowej kadry, Kazimierza Górskiego. Popularny "Zyga" jest złotym medalistą olimpijskim z 1972 i srebrnym z 1976, a także brązowym medalistą Mistrzostw Świata 1974. W reprezentacji wystąpił 40 razy, strzelając dwa gole. Przez państwo został odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim Orła Odrodzenia Polski (1974). |
 | - Gerard Wodarz:Lewoskrzydłowy napastnik urodził się w Wielkich Hajdukach 10 sierpnia 1913 roku. Wychowanek Ruchu, grał w tym klubie w latach 1926 do 1939. Tworzył obok Ernesta Wilimowskiego i Teodora Peterka najsilniejszy atak "Niebieskich" w historii. W 183 meczach zdobył 51 goli. Pięciokrotny Mistrz Polski (1933, 1934, 1935, 1936, 1938). W narodowej reprezentacji rozegrał 31 spotkań, wystąpił na olimpiadzie w Berlinie w 1936. Pięć goli spośród 13 zdobytych w kadrze, strzelił właśnie na igrzyskach. Po wybuchu II wojny światowej występował w Bismarckhütter SV, a później został wcielony do Wehrmachtu. W 1944 dostał się do niewoli amerykańskiej w Normandii, skąd trafił do Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii. Na wyspach powrócił do gry w piłkę nożną. W Chorzowie pojawił się znów w 1946 i jeszcze przez dwa lata bronił barw Ruchu. Był trenerem w wielu klubach na Górnym Śląsku, jednak bez znaczących sukcesów. Pracował także w zawodzie księgowego. Zmarł 8 listopada 1982 w Chorzowie. |
 | - Antoni Piechniczek:Jeden z najlepszych trenerów reprezentacji Polski w historii. Urodził się 3 maja 1942 roku w Chorzowie. Jako piłkarz grywał na prawej obronie oraz w pomocy. Występował w: Zrywie Chorzów, Naprzodzie Lipiny, Legii Warszawa (Puchar Poslki 1964), Ruchu Chorzów (Mistrzostwo Polski 1968), francuskim Chateauroux. W narodowej kadrze wystąpił trzykrotnie. Ukończył warszawską AWF, jako trener prowadził: BKS Bielsko-Biała, Odrę Opole, Ruch Chorzów oraz Górnik Zabrze (Mistrzostwo Polski 1987). Za granicą pracował w klubach z Kataru i ZEA oraz w tunezyjskim Esperance Tunis. Wywalczył awans do Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982, gdzie drużyna narodowa zajęła trzecie miejsce. Wywalczył również awans do Mistrzostw Świata w Meksyku w 1986, gdzie reprezentacja Polski odpadła w 1/8 finału. Kadrę objął ponownie w 1996, ale bo jedenastu miesiącach rozstał się z nią. Był też selekcjonerem Tunezji i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Zaangażowany w politykę oraz działacz PZPN. |
